همین مقاله در روزنامه تهران امروز

وقتی می خواهیم نگاهی به بهترین فیلم های دهه ی هشتاد سینمای ایران بیندازیم، به نکته ی جالبی پی می بریم. برترین و تحسین شده ترین فیلم های این دهه، آن هایی هستند که حدیث رنج و مصائب نسل جوان امروزی (آن هم از دید خود جوانان) هستند. بوتیک، که به راستی در اوائل دهه 80 به عنوان یک پدیده ی سینمایی شناخته شد و نمایشی فشرده از دردها و کمبودها و آمال و آرزوهای نسل جوان بود، سنتوری، که متأسفانه به علت یک سری بدسلیقگی ها و کژفهمی ها اکران نشد تا یک فرصت ایده آل از سینمای ایران گرفته شود، و درباره ی الی، که باز هم متأسفانه در شرایط مناسبی اکران نشد، ولی به یک پدیده ی اجتماعی (و نه فقط سینمایی) در ایران بدل شد، از این دسته اند. اما قبل از تمام این فیلم ها، نام یک فیلم دیگر خودنمایی می کند. فیلمی که شاید برای اولین بار تصویری عریان از نسل جوان ارائه کرد: نفس عمیق.

همین مقاله در نشریه اینترنتی آدم برفی ها و روزنامه ی تهران امروز

پيش نوشت:

مرگ پايان كبوتر نيست:

به ياد مسعود رسام، كه بخش مهمي از خاطرات خوب كودكي ما را در تلويزيون رقم زد. روحش شاد.

(می خواستم عکسی از خود زنده یاد رسام در این بخش قرار دهم، ولی فکر کردم این عکس شاید بیشتر بتواند به یاد ما بیاورد که رسام در کنار بیژن بیرنگ، چه نقش مهمی در دوره ی کودکی نسل ما ایفا کرد).

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امسال بیست و پنجمین سال اکران روزی روزگاری در آمریکاست. شاهکاری که در موقع اکران به دلیل سلاخی هایی که روی آن انجام شده بود، توجهی را جلب نکرد. ولی زمانی که نسخه ی کامل آن در دسترس عموم قرار گرفت، همین طور محبوب و محبوب تر شد تا این که حالا جایگاهی بسیار رفیع در سینما پیدا کرده است. روزی روزگاری در آمریکا فیلم عظیمی است. نه از لحاظ دکورها و خرج و مخارجش. بلکه به خاطر شاعرانگی غریبش و تأثیری که بر مخاطب می گذارد. این صفحه که هیچ، اگر یک شماره ی روزنامه را هم فقط به این فیلم اختصاص دهیم، در مقابل جنبه های مختلف و لایه های متعدد فیلم، هیچ است. امسال بیست و پنجمین سال اکران روزی روزگاری در آمریکا است. ولی بهانه ی ما برای پرداختن به این فیلم، 25 سالگی آن نیست. خود روزی روزگاری در آمریکا، بهترین بهانه است. برای پرداختن به چنین شاهکاری نیاز به هیچ بهانه ای نداریم.

بر باد رفته، 70 ساله شد. فیلمی که همچون کتاب متبوعش، رکوردهای زیادی بر جای گذاشت و محبوبیت بسیاری پیدا کرد. کتاب بر باد رفته، آن قدر در آمریکا فروش کرده که می گویند پس از انجیل، پرفروش ترین کتاب تاریخ آمریکا است. فیلم بر باد رفته هم آن قدر فروش داشته که همین چند هفته قبل اعلام شد که با احتساب نرخ تورم، فروش بر باد رفته تقریباً معادل 1 میلیارد و 450 میلیون دلار فقط در آمریکا است و بنابراین بر باد رفته به طور رسمی به عنوان پربیننده ترین فیلم تاریخ سینما بالاتر از فیلم هایی چون آوای موسیقی و ای تی و تایتانیک و... معرفی شد. اما نکته ی مهم این جاست که هم کتاب مارگارت میچل و هم فیلم ویکتور فلمینگ به طرز شگفت انگیزی از مانع بزرگی به نام زمان عبور کرده اند. کتاب بر باد رفته هنوز فروش دارد و فیلم بر باد رفته هنوز هم جزو محبوب ترین فیلم های تاریخ است. در 70 سالگی فیلم بر باد رفته، نگاهی دوباره به این فیلم شاید بتواند نکات جالبی را درباره ی آن مشخص نموده و ما را به سمت درک این مسأله که چگونه یک فیلم می تواند بعد از این همه سال، هنوز این قدر محبوب باشد، راهنمایی کند!

نقد من بر روی فیلم تردید در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/14/TehranEmrooz/168/Page/14/TehranEmrooz_168_14.pdf

همین نقد در سایت سینمای ما:

http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-1753.html

تردید، دومین فیلم بلند واروژ کریم مسیحی بعد از پرده ی آخر است. اصولاً درمورد کسانی که فیلم اولشان را می سازند، سه حالت را می توان متصور بود. یا فیلم اولشان به شدت ضعیف و آبکی است، یا قابل قبول و تأمل است و یا یک شاهکار. به نظر می رسد لااقل در سینمای ایران، حالت دوم بهترین حالت ممکن است. چرا که هم توقعات بیش از حد بالا نیست و هم این که نگاه تولید کنندگان فیلم به کارگردان مثبت است و برای همین در ساخت فیلم دومش چندان دچار مشکلات حاشیه ای نمی شود. اما وقتی اولین فیلم یک کارگردان خیلی خوب باشد، معمولاً ساختن فیلم دوم برای او حتی از فیلم اول هم سخت تر است. یا فیلم دومش سقوط وحشتناکی برایش خواهد بود و یا لازم است برای ساختن فیلم دومش حوصله و دقت فراوانی به خرج دهد.

لینک همین مقاله در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/9/TehranEmrooz/164/Page/13/TehranEmrooz_164_13.pdf

مطلب من درباره ی شاهکار سرجیو لئونه ی کبیر، روزی روزگاری در آمریکا، در روزنامه ی تهران امروز را هم از لینک می توانید مشاهده نمایید: (البته متاسفانه این مقاله با جرح و تعدیل هایی در آن روزنامه به چاپ رسیده است. به زودی متن کامل مقاله را در وبلاگم قرار خواهم داد).

http://tehrooz.com/1388/7/21/TehranEmrooz/173/Page/14/Index.htm

"هیچ گاه فراموش نکن که سرخوشانه ترین شوخی ها، از دردناک ترین حقایق نشأت می گیرند".

بعد از شروع قدرتمندانه ای چون بوتیک، بی پولی در حکم تثبیت حمید نعمت الله در سینمای ایران است. پنج سال بعد از بوتیک، نعمت الله برگشته تا نشان دهد که موفقیت فیلم اولش اتفاقی نبوده است و اتفاقاً در این راه تا حد زیادی هم موفق می شود. البته اجازه بدهید در همین ابتدا تکلیف خودمان را مشخص کنیم. بی پولی به خوبی بوتیک نیست. اگر با این امید به سینما می روید که با یک فیلم دیگر در حد بوتیک رو به رو شوید، شاید بعد از تماشای فیلم احساس سرخوردگی کنید. ولی بی پولی فیلمی است که به عنوان یک فیلم مستقل کاملاً سرپا می ماند و در ضمن یکی از متفاوت ترین کمدی های سینمای ایران است.

پیش نوشت:نقد من بر روی فیلم تردید در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/14/TehranEmrooz/168/Page/14/TehranEmrooz_168_14.pdf

همین نقد در سایت سینمای ما:

http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-1753.html

نقد من بر روی فیلم بی پولی در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/9/TehranEmrooz/164/Page/13/TehranEmrooz_164_13.pdf

مقاله ی من درباره ی مجموعه فیلم های هری پاتر در روزنامه ی تهران امروز:

 http://tehrooz.com/1388/7/15/TehranEmrooz/169/Page/11/TehranEmrooz_169_11.pdf

(بخش اول)

و

http://tehrooz.com/1388/7/15/TehranEmrooz/169/Page/14/TehranEmrooz_169_14.pdf

(بخش دوم)

پیش نوشت ۲: جملات زیر متعلق به سایت شخصی علیرضا معتمدی است. جملاتی بودند که مرا جادو کردند. قبل از این که این جمله ها را بخوانید، می خواهم بگویم که اصلآً زندگی به نظر من همین تک لحظه هایی هستند که آقای معتمدی اشاره کرده است. همین هاست که به من حس زنده بودن می دهند. وگرنه قرار است با نشستن و درس خواندن و کار کردن و سگ دو زدن و... به کجا برسم؟ زندگی همین است به خدا.

"می‌دانی... یک چیز هست هنوز که آرام‌ام می‌کند.
قدم‌زدن‌های عصرگاهی پائیز در این خیابان یک‌طرفه‌ی چنارها ... و عطر دل‌انگیز این خاکِ خوب وقتی که باران قطره قطره روی آن می‌بارد. همیشه می‌توانیم خیال کنیم که آزادیم..."

وحالا مطلب اصلی:

دوست دارم از این طریق به همه ی خوانندگان وبلاگ اطلاع بدهم که امیر قادری (که رفتنش از سایت سینمای ما، اتفاقی مهم و البته نگران کننده بود) حالا با یک وبلاگ جدید برگشته و ما می توانیم دوباره از نوشته های خواندنی و دلچسبش استفاده کنیم. این، اتفاقی بسیار خوشحال کننده است و البته در این شکی ندارم که تاسیس این وبلاگ، آغازی است برای فعالیت هایی بزرگ تر و چشمگیرتر. آدرس وبلاگ جدید امیر قادری این است:

http://www.amirghaderi.blogfa.com/

 پی نوشت: یادداشت این هفته ی امیر قادری در اعتماد را خوانده اید؟ اگر نخوانده اید، از دستش ندهید که نکات خوب کم ندارد. متن کامل را در وبلاگ امیر قادری می توانید مشاهده کنید. ولی در ادامه ی مطلب، قسمت هایی از این نوشته که به شخصه از آن ها حسابی لذت بردم را قرار می دهم.

به نظر من، نظرسنجی ماهنامه ی سینمایی فیلم درباره ی بهترین فیلم های تاریخ سینمای ایران و جهان، مهم ترین نظرسنجی (حداقل در زمینه ی سینما) در ایران است. دو دلیل هم برای این ادعا دارم. اول این که اکثر منتقدین برجسته و طراز اول سینمای ایران در این نظرسنجی شرکت کرده اند. دوم این که بر خلاف بسیاری از نظرسنجی های مشابه، سر و شکل درست و حسابی دارد و مشخص است این نتایج از قوطی عطاری خارج نشده اند! فکر نکنم هیچ کدام از شما در این شکی داشته باشید که این نظرسنجی، یکی از مهم ترین نظرسنجی های سینمایی درکشور است. اما اگر بخواهیم در این باره بحث کنیم که این نظرسنجی تا چه حد معتبر است، وارد فاز دیگری می شویم.

حالا دیگر با خیال راحت می توان از "معجزه ی پیکسار" صحبت کرد. حالا می توان با خاطری آسوده ساخته شدن انیمیشن هایی را توسط این کمپانی به نظاره نشست که نه تنها می توان با اطمینان کامل آن ها را فیلم (و نه فقط یک انیمیشن) نامید، بلکه به نظرم چند سر و گردن از بسیاری فیلم های این روزها بالاترند. چرا که خیلی از محدودیت های فیلم زنده در انیمیشن وجود ندارد و آن ها می توانند بسیاری از آرزوهای بشر را رنگ واقعیت ببخشند. پارسال وال ای را داشتیم. روباتی که با آن چشم های معصومش و آن "ایو" گفتن های ویژه اش دل ما را برد و خیلی ها را شیفته ی خودش کرد و حالا... محصول جدید پیکسار. یا بهتر بگویم معجزه ی جدید پیکسار. الآن دیگر با قاطعیت می توان گفت هیچ چیزغیرممکن نیست. به خصوص با انیمیشن های پیکسار! بالا، محصول جدید کمپانی های پیکسار و والت دیزنی، باز هم نشان می دهد که پویایی و خلاقیت هیچ گاه در پیکسار نابود نمی شود.

این مقاله پیش از این در روزنامه تهران امروز به چاپ رسیده است.

بهمن فرمان آرا کارگردانی است که همواره دغدغه های خاص خودش را داشته است. او در واقع یکی از معدود کارگردان های ایرانی است که دنیای ویژه اش را به سادگی می توان شناسایی کرد. او هیچ گاه به دنبال تقلید نیست و همواره در پی آفرینش جهان شخصی خودش است. از این نظر او را می توان در کنار معدود کارگردانانی چون مسعود کیمیایی و داریوش مهرجویی، از کارگردانان مؤلف ایرانی دانست. کارگردانانی که دنیایی خاص خودشان با یک سری مشخصه ی مخصوص دارند، امضای شخصی آن ها از پشت هر فیلم پیداست و آن ها هستند که خودشان را به فیلم تحمیل می کنند، نه این که اجازه دهند فیلم خودش را به آن ها تحمیل کند.