اخیراً ایمیل جالبی به دستم رسید با عنوان  داستان لوگوهای شرکت های معروف هالیوود که در آن مطالب بسیار جالبی به چشم می خورد. بدون ذکر مطلب اضافی، شما را به خواندن این مطلب جالب دعوت می کنم.

امروز شش ماه از مرگ خسرو شكيبايي مي گذرد. بازيگري كه بدون شك يكي از برترين بازيگران ايران در دهه هاي 60 تا 80 بود. يكي از ويژگي هاي شكيبايي، محبوبيت فوق العاده ي او در ميان اقشار مختلف بود. محبوبيتي كه پس از مرگش هم ذره اي كاهش نيافت. اين محبوبيت فقط مختص شكيبايي نيست. مي توان گفت نسلي كه در دهه ي 60 وارد سينماي ايران شدند، از محبوبيت ويژه اي برخوردارند كه در هيچ دوره اي از سينماي ايران چنين محبوبيتي ديده نشده است. نكته ي جالب اين است كه محبوبيت بازيگران دهه ي 60 در ميان منتقدان و مردم يكسان است. در ميان 5 بازيگر برگزيده ي انجمن منتقدان و نويسندگان در بهار امسال، 4 بازيگر (پرويز پرستويي، خسرو شكيبايي، رضا كيانيان و فاطمه معتمد آريا) از ميان بازيگران دهه ي 60 انتخاب شده اند.

محبوبيت ويژه ي اين نسل از بازيگران، دلايل متعددي دارد كه در اين مقاله سعي مي كنيم به برخي از آنها اشاره اي داشته باشيم:

1)اسامي برندگان گلدن گلوب هم اعلام شد. حالا مي توان با خيال راحت نشست و به فكر اسكار بود. در ميان اين دو جايزه، جوايز بفتا هم قرار دارد كه در فاصله ي تقريباً‌ 40 روزه ي بين گلدن گلوب و اسكار، تنور رقابت ها را گرم نگاه مي دارد. امسال گلدن گلوب، نكات جالب بسياري را در خود داشت.

کارگردان: دارن آرنوفسکی         بازیگران: الن برستین، جرد لتو، جنیفر کانلی، مارلون وایانس

کافه در سینمای قبل از انقلاب نقش عمده ای ایفا می کرد. چه در فیلمفارسی ها و چه فیلم های موج نو. بعد از انقلاب طبیعی بود که بساط کافه ها برچیده شد و به طبع در سینما هم بحثی از آن به میان نمی آمد. ولی در چند سال اخیر، کافه ها نقشی هر چند کم رنگ در فیلم های ایرانی پیدا کرده اند. در این مقاله نگاهی خواهیم انداخت به دو تا از فیلم های مطرحی که در دو دوره ی مختلف با محوریت کافه ساخته شدند.

کارگردان: کریستوفر نولان    بازیگران: کریستین بیل، هیث لجر، مایکل کین، مورگان فریمن، گری اولدمن، ارون اکهارت

سينما در سال هاي اخير در عين اين كه فيلم هاي ابرقهرماني و به ظاهر غيرواقعي زيادي را ارائه كرده است، به سمت واقع گرايي در انتقال مفاهيم حركت كرده است. سري مرد عنكبوتي نشان دهنده ي اين مسئله است. در قسمت اول مرد عنكبوتي تقريباً با يك فيلم ابرقهرماني به معناي كلاسيك آن رو به رو هستيم. ولي در قسمت پاياني شرايط عوض شده است. مرد عنكبوتي تنها و ضعيف تر از قبل مي شود. ولي اگر اين تغييرات رخ داده در كاراكتر مرد عنكبوتي، تصنعي و سطحي به نظر مي رسد، در شواليه ي تاريكي هرگز اين گونه نيست. شواليه ي تاريكي چند سر و گردن از تمامي فيلم هاي ابرقهرماني پيشينش بالاتر است. چرا كه تصوير دقيقي از جامعه ي جهاني ارائه مي كند. تصويري كه به طرز عجيبي باورپذير است.