تعداد کل شرکت کنندگان: ۷۵ نفر.

بنابراین نتایج به صورت زیر است:

۱)شوالیه ی تاریکی

۲)میلیونر زاغه نشین و در بروژ

۴)وال ای

۵)مورد عجیب بنجامین باتن

۶)خواننده (کتاب خوان)

۷)کشتی گیر و گران تورینو

۹)میلک

۱۰)فراست نیکسون

انشاالله به زودی در مقاله ای به بررسی نتایج این نظرسنجی می پردازم.

پی نوشت: و اين هم فایل پوستر فیلم درباه ي الي که لینکش را سایت سينماي ما گذاشته بود.

سينماي ايران يا سينماي هاليوود؟! اين سؤال شايد در ذهن خيلي از كساني كه به سينما بيش از يك عنصر تفريحي مي نگرند، وجود داشته باشد. بسياري تنها به سينماي هاليوود مي پردازند و سينماي ايران را فاقد كيفيت مي دانند و بسياري هم به علت تفاوت هاي فرهنگي ما و غرب، سينماي ايران را ترجيح مي دهند. اما اگر اين سؤال را از من بپرسيد، اگر چه سينماي ايران را نفي نمي كنم، اما سينماي هاليوود را انتخاب مي كنم. براي اين انتخابم هم دلايلي دارم كه در اين جا مي نويسم.

0)     اين روزها اخراجي ها 2 دارد مثل نقل و نبات مي فروشد. فروشي كه اگر چه تا حدي قابل پيش بيني بود. اما نه تا اين حد! اخراجي ها 2 تا همين الآن آن قدر فروخته كه ميزان فروشش در كشور از دو برابر ميزان پرفروش ترين فيلم تاريخ سينماي ايران تا قبل از امسال (كه از قضا قسمت اول همين اخراجي ها بود) هم بيشتر شده است. فروش اين فيلم در كل كشور دارد به شش ميليارد تومان نزديك شده است. به نظر مي رسد چنين اتفاقي بايد باعث شادي و مسرت باشد. چرا كه در اين اوضاع بحراني سينما (از نظر اقتصادي)، فروش هر فيلمي مي تواند جاي اميدواري باشد براي ادامه ي حيات سينما. اما به اين قضيه مي توان از جنبه هاي ديگري هم نگاه كرد. جنبه هايي كه ما را در اين زمينه كه آيا واقعاً فروش چنين فيلمي باعث خوشحالي است، دچار ترديد مي كنند. به طوري كه اگر از من بپرسند آيا فروش چنين فيلمي براي سينماي ايران مفيد است يا نه، قاطعانه جواب مي دهم: نه.

زندگینامه ی آل پاچینو به قلم من را می توانید در سایت "سینمای ما" در لینک های زیر ببینید:

یادداشت سید آریا قریشی به مناسبت سالگرد تولد آل پاچينو

چهره هفته: آل پاچینو

(توضیح: این مطلب قبل از انتخاب افشین قطبی به عنوان سرمربی تیم ملی نگاشته شده است).

1)                 اتفاقات رخ داده پس از ديدار ايران در مقابل عربستان در چارچوب رقابت هاي مقدماتي جام جهاني 2010، يكي از شگفت انگيزترين و در عين حال قابل پيش بيني ترين آغازهاي ممكن را براي سال 88 رقم زد. علي دايي با قاطعيت هر چه تمام بركنار شد و محمد مايلي كهن باز هم به نيمكت تيم ملي بازگشت. پس از اين اتفاقات بود كه صحبت هاي بسياري پيرامون اين قضايا شكل گرفت كه اكثراً انتقادات تند نسبت به دايي بود.

بسته ي فيلم پيشنهادي است كه دو سال قبل يكي از دوستان به من كرده بود و حالا تصميم به اجراي آن گرفته ام. هر بسته ي فيلم شامل پنج فيلم است كه ديده ام و در اين جا به معرفي ( و نه نقد ) آن ها خواهم پرداخت. پنج فیلمی که برای اولین بسته در نظر گرفته ام، عبارتند از: کری (برایان دی پالما)، سیرای مرتفع (رائول والش)، کوری (فرناندو میرلس)، بیرون آوردن مردگان (مارتین اسکورسیزی) و صورت بامزه (استنلی دانن).

سينما در دو سال اخير دو ضدقهرمان فراموش نشدني را معرفي كرده است. ضدقهرمان هايي كه بدون شك به اين سادگي ها فراموش نخواهند شد: آنتون چيگور در فيلم جايي براي پيرمردها نيست (برادران كوئن،2007) و جوكر در فيلم شواليه ي تاريكي (كريستوفر نولان،2008). اين مقاله اولين نوشته از مجموعه ي سه مقاله اي است كه بررسي اين دو كاراكتر مي پردازد. دو كاراكتري كه دو جايزه ي اسكار بهترين بازيگر نقش مكمل را براي خاوير باردم و هيث لجر فقيد به ارمغان آوردند. در اين مقاله به بررسي كاراكتر آنتون چيگور و فلسفه ي رفتارهاي او مي پردازيم. در مقاله ي بعدي شخصيت جوكر را بررسي مي كنيم و مقاله ي سوم با مقايسه ي شباهت ها و تفاوت هاي اين دو كاراكتر، مي تواند ما را به ديد كلي و البته جالبي از دنياي امروز برساند.

زندگینامه ی آل پاچینو را در لینک های زیر می توانید مشاهده نمایید:

قسمت اول

قسمت دوم

قسمت سوم

قسمت چهارم

قسمت پنجم

در ضمن عكس هاي ديگري از او را مي توانيد در ادامه ي مطلب مشاهده بفرماييد.

(برای مشاهده ی بقیه ی عکس ها، به ادامه ی مطلب مراجعه فرمایید)