می گویند: "هنرمند همیشه محبوب است و سیاست مدار همیشه مظنون. حتی اگر لایق آن نباشند". حال پس از مدتی غوطه ور شدن در عالم سیاست و دنیای عقلانی و خشن آن، بازگشت دوباره به وادی احساس و هنر برایم طعم شیرینی دارد. مثل کودکی که به دامان مادر بازمی گردد. اما افسوس. افسوس که اولین نوشته ام پر از غم و اندوه است. در این وانفسای بیداد و کشتار در کشور که جوانان بیگناه این مرز و بوم زیر دست و پای سفاکان له می شوند و به طرز وقیحانه ای گناه شهادت آن ها به گردن آشوب گران (!) و مردم خواهان آزادی انداخته می شد، یادآوری یکی از تلخ ترین حوادث هنری امسال، بیش از پیش دردآور است...

علی رغم احترامی که برای شیخ اصلاحات، حاج مهدی کروبی قائلم و ایستادگی هایش را بر سر حرف هایش به شدت تحسین می کنم، اما:

رأی ما

میر حسین موسوی

به میر حسین موسوی رأی می دهم چون:

-در طول هشت سال جنگ تحمیلی، توانایی خودش را در اداره ی کشور نشان داده است.

-در میان تمام اقشار دارای محبوبیت و مقبولیت است.

-اهل فرهنگ است و بی شک با مشکلات فرهنگیان آشنا.

-بدون شک فرسنگ ها با تندروی و بی سیاستی های افرادی چون احمدی نژاد فاصله دارد.

-و این که رأی دادن به او یک نه بزرگ به اوضاع کنونی مملکت است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در ادامه ی مطلب می توانید نوشته های من را در مورد مناظرات تلویزیونی بین نامزدها مشاهده کنید.

اول از همه، همین نوشته را در سایت سینمای ما می توانید در اینجا مشاهده کنید.

اكران نوروزي امسال سينماها، يكي از پرحاشيه ترين اكران هاي نوروزي چند سال اخير بود. از يك طرف درگيري به وجود آمده ميان منتقدان و كارگردانان سه فيلم از فيلم هاي نوروزي (اخراجي ها 2، سوپراستار و وقتي همه خوابيم) كه در مورد دو فيلم آخري درگيري نسبتاً شديدي هم بود، باعث شد تا اكران نوروزي امسال، اكران خبرسازي باشد. اما اتفاق ديگري كه در اكران عيد امسال رخ داد، حذف ناگهاني فيلم درباره ي الي (اصغر فرهادي) از فهرست اكران نوروزي سينماها بود كه البته اتفاق بي سابقه اي هم نبود...