اگر به تاريخچه ي نه چندان قطور سينماي ايران نگاهي بيندازيم، متوجه مي شويم به طرز جالبي ورود و پيشرفت آن مديون ورود مدرنيسم به زندگي ظاهري ايرانيان است. ورود مدرنيسم به زندگي ايراني ها در زمان ناصرالدين شاه و با سفرهاي او به اروپا آغاز شد. در ادمه، مظفرالدين شاه اين روند را دنبال كرد و در يكي از سفرهاي اروپائيش، دستگاه سينماتوگراف را به ايران آورد. تا سال 1309 هيچ فيلم بلندي در ايران ساخته نشد و فيلم هاي ساخته شده در آن دوره فيلم هاي كوتاهي بودند كه يا از اشراف و درباريان گرفته مي شدند و يا از رخدادهاي طبيعي و روزانه ي شهر. اولين فيلم بلند داستاني ايران در سال 1309 ساخته شد. يعني در بحبوحه ي اصلاحاتي كه رضا شاه در حال انجام آن ها بود و در واقع ادامه ي همان روند ورود مدرنيته به ايران بود...

همین نوشته را در سایت سینمای ما هم می توانید مشاهده نمایید.

1)   پس از نمایش درباره ی الی، بحث های زیادی در مورد شباهت این فیلم با ماجرا، اثر معروف آنتونیونی فقید درگرفته است و عده ی زیادی به مقایسه ی این دو فیلم پرداخته اند. بحث، بحث مقایسه ی دو فیلم نیست (بماند که به شخصه فیلم فرهادی را ترجیح می دهم!) اما در این میان رفتار عده ای که سعی می کنند به زور از درباره ی الی ایراد بگیرند جای تعجب دارد. نه این که درباره ی الی هیچ عیب و ایرادی نداشته باشد. ولی ایراد گرفتن بی خود و بی جهت هم جای فکر دارد. این دوستان غالباً از درباره ی الی ایراد نمی گیرند که عیب و ایرادهای آن را هویدا کنند. آن ها به فکر اینند که ارزش فیلم ماجرا را بالاتر جلوه دهند. یعنی در بعضی از گفته ها و نوشته هایی که به بهانه ی درباره ی الی نوشته شده است، بیشتر به بررسی فیلم ماجرا پرداخته شده تا درباره ی الی!...

اول از همه این که همین مقاله را در سایت سینمای ما می توانید در اینجا مشاهده نمایید. منتظر نظراتتان (چه در وبلاگم و چه در سینمای ما) هستم...

سرانجام جلسه ی نمایش فیلم درباره ی الی و پرسش و پاسخ با حضور عوامل آن برای کاربران سایت سینمای ما برگزار شد. جلسه ی بسیار خوب و پرباری بود. هر کس نیامد از دستش رفت.  تماشای دوباره ی درباره ی الی به خودی خود امری است مغتنم و لذت بخش. حالا این که می دانستم در کنار کسانی نشسته ام که همگی بالاخره واقعاً به سینما علاقه مندند و همچنین این که برخی از عوامل ساخت فیلم هم چند ردیف جلوتر نشسته بودند، بیش از پیش تماشای فیلم را جذاب تر می کرد. بعد از تماشای دوباره ی فیلم مطمئن شدم که به شدت به این فیلم علاقه مندم. هر طور شده این فیلم را ببینید. هر چند بار که شده. این از توصیه ی برادرانه ی من!

و اما چون این نوشته هم درباره ی جلسه است و هم درباره ی خود فیلم و هر کار کردم نتوانستم این دو بخش را به هم مرتبط کنم، بنابراین این نوشته به دو قسمت تبدیل شده است. قسمت اول درباره ی جلسه و قسمت دوم درباره ی درباره ی الی!

0)   در مورد درباره ی الی زیاد گفته اند و نوشته اند. نقدهای عریض و طویلی بر آن نوشته شده است. به خصوص پرونده ی کاملی که مجله فیلم در شماره ی تیرماهش به آن اختصاص داد، آن قدر از ابعاد مختلف به آن پرداخته که دیگر جای هیچ گونه بحثی را باقی نگذاشته است. با این وجود دلم نمی آید چیزی در مورد این فیلم ننویسم. اسم این یادداشت را نه نقد می گذارم، نه دلنوشته و نه چیز دیگر. فقط نکات پراکنده ای است که به این فیلم مربوط است.