نقد من بر روی فیلم تردید در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/14/TehranEmrooz/168/Page/14/TehranEmrooz_168_14.pdf

همین نقد در سایت سینمای ما:

http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-1753.html

تردید، دومین فیلم بلند واروژ کریم مسیحی بعد از پرده ی آخر است. اصولاً درمورد کسانی که فیلم اولشان را می سازند، سه حالت را می توان متصور بود. یا فیلم اولشان به شدت ضعیف و آبکی است، یا قابل قبول و تأمل است و یا یک شاهکار. به نظر می رسد لااقل در سینمای ایران، حالت دوم بهترین حالت ممکن است. چرا که هم توقعات بیش از حد بالا نیست و هم این که نگاه تولید کنندگان فیلم به کارگردان مثبت است و برای همین در ساخت فیلم دومش چندان دچار مشکلات حاشیه ای نمی شود. اما وقتی اولین فیلم یک کارگردان خیلی خوب باشد، معمولاً ساختن فیلم دوم برای او حتی از فیلم اول هم سخت تر است. یا فیلم دومش سقوط وحشتناکی برایش خواهد بود و یا لازم است برای ساختن فیلم دومش حوصله و دقت فراوانی به خرج دهد.

لینک همین مقاله در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/9/TehranEmrooz/164/Page/13/TehranEmrooz_164_13.pdf

مطلب من درباره ی شاهکار سرجیو لئونه ی کبیر، روزی روزگاری در آمریکا، در روزنامه ی تهران امروز را هم از لینک می توانید مشاهده نمایید: (البته متاسفانه این مقاله با جرح و تعدیل هایی در آن روزنامه به چاپ رسیده است. به زودی متن کامل مقاله را در وبلاگم قرار خواهم داد).

http://tehrooz.com/1388/7/21/TehranEmrooz/173/Page/14/Index.htm

"هیچ گاه فراموش نکن که سرخوشانه ترین شوخی ها، از دردناک ترین حقایق نشأت می گیرند".

بعد از شروع قدرتمندانه ای چون بوتیک، بی پولی در حکم تثبیت حمید نعمت الله در سینمای ایران است. پنج سال بعد از بوتیک، نعمت الله برگشته تا نشان دهد که موفقیت فیلم اولش اتفاقی نبوده است و اتفاقاً در این راه تا حد زیادی هم موفق می شود. البته اجازه بدهید در همین ابتدا تکلیف خودمان را مشخص کنیم. بی پولی به خوبی بوتیک نیست. اگر با این امید به سینما می روید که با یک فیلم دیگر در حد بوتیک رو به رو شوید، شاید بعد از تماشای فیلم احساس سرخوردگی کنید. ولی بی پولی فیلمی است که به عنوان یک فیلم مستقل کاملاً سرپا می ماند و در ضمن یکی از متفاوت ترین کمدی های سینمای ایران است.

پیش نوشت:نقد من بر روی فیلم تردید در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/14/TehranEmrooz/168/Page/14/TehranEmrooz_168_14.pdf

همین نقد در سایت سینمای ما:

http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-1753.html

نقد من بر روی فیلم بی پولی در روزنامه ی تهران امروز:

http://tehrooz.com/1388/7/9/TehranEmrooz/164/Page/13/TehranEmrooz_164_13.pdf

مقاله ی من درباره ی مجموعه فیلم های هری پاتر در روزنامه ی تهران امروز:

 http://tehrooz.com/1388/7/15/TehranEmrooz/169/Page/11/TehranEmrooz_169_11.pdf

(بخش اول)

و

http://tehrooz.com/1388/7/15/TehranEmrooz/169/Page/14/TehranEmrooz_169_14.pdf

(بخش دوم)

پیش نوشت ۲: جملات زیر متعلق به سایت شخصی علیرضا معتمدی است. جملاتی بودند که مرا جادو کردند. قبل از این که این جمله ها را بخوانید، می خواهم بگویم که اصلآً زندگی به نظر من همین تک لحظه هایی هستند که آقای معتمدی اشاره کرده است. همین هاست که به من حس زنده بودن می دهند. وگرنه قرار است با نشستن و درس خواندن و کار کردن و سگ دو زدن و... به کجا برسم؟ زندگی همین است به خدا.

"می‌دانی... یک چیز هست هنوز که آرام‌ام می‌کند.
قدم‌زدن‌های عصرگاهی پائیز در این خیابان یک‌طرفه‌ی چنارها ... و عطر دل‌انگیز این خاکِ خوب وقتی که باران قطره قطره روی آن می‌بارد. همیشه می‌توانیم خیال کنیم که آزادیم..."

وحالا مطلب اصلی:

دوست دارم از این طریق به همه ی خوانندگان وبلاگ اطلاع بدهم که امیر قادری (که رفتنش از سایت سینمای ما، اتفاقی مهم و البته نگران کننده بود) حالا با یک وبلاگ جدید برگشته و ما می توانیم دوباره از نوشته های خواندنی و دلچسبش استفاده کنیم. این، اتفاقی بسیار خوشحال کننده است و البته در این شکی ندارم که تاسیس این وبلاگ، آغازی است برای فعالیت هایی بزرگ تر و چشمگیرتر. آدرس وبلاگ جدید امیر قادری این است:

http://www.amirghaderi.blogfa.com/

 پی نوشت: یادداشت این هفته ی امیر قادری در اعتماد را خوانده اید؟ اگر نخوانده اید، از دستش ندهید که نکات خوب کم ندارد. متن کامل را در وبلاگ امیر قادری می توانید مشاهده کنید. ولی در ادامه ی مطلب، قسمت هایی از این نوشته که به شخصه از آن ها حسابی لذت بردم را قرار می دهم.

به نظر من، نظرسنجی ماهنامه ی سینمایی فیلم درباره ی بهترین فیلم های تاریخ سینمای ایران و جهان، مهم ترین نظرسنجی (حداقل در زمینه ی سینما) در ایران است. دو دلیل هم برای این ادعا دارم. اول این که اکثر منتقدین برجسته و طراز اول سینمای ایران در این نظرسنجی شرکت کرده اند. دوم این که بر خلاف بسیاری از نظرسنجی های مشابه، سر و شکل درست و حسابی دارد و مشخص است این نتایج از قوطی عطاری خارج نشده اند! فکر نکنم هیچ کدام از شما در این شکی داشته باشید که این نظرسنجی، یکی از مهم ترین نظرسنجی های سینمایی درکشور است. اما اگر بخواهیم در این باره بحث کنیم که این نظرسنجی تا چه حد معتبر است، وارد فاز دیگری می شویم.

حالا دیگر با خیال راحت می توان از "معجزه ی پیکسار" صحبت کرد. حالا می توان با خاطری آسوده ساخته شدن انیمیشن هایی را توسط این کمپانی به نظاره نشست که نه تنها می توان با اطمینان کامل آن ها را فیلم (و نه فقط یک انیمیشن) نامید، بلکه به نظرم چند سر و گردن از بسیاری فیلم های این روزها بالاترند. چرا که خیلی از محدودیت های فیلم زنده در انیمیشن وجود ندارد و آن ها می توانند بسیاری از آرزوهای بشر را رنگ واقعیت ببخشند. پارسال وال ای را داشتیم. روباتی که با آن چشم های معصومش و آن "ایو" گفتن های ویژه اش دل ما را برد و خیلی ها را شیفته ی خودش کرد و حالا... محصول جدید پیکسار. یا بهتر بگویم معجزه ی جدید پیکسار. الآن دیگر با قاطعیت می توان گفت هیچ چیزغیرممکن نیست. به خصوص با انیمیشن های پیکسار! بالا، محصول جدید کمپانی های پیکسار و والت دیزنی، باز هم نشان می دهد که پویایی و خلاقیت هیچ گاه در پیکسار نابود نمی شود.